Bóbr europejski
Ziemno-wodny gryzoń z rodziny bobrowatych, spotykany w jeziorkach leśnych i wolno płynących strumieniach, na których w celu utrzymania stałego, wysokiego poziomu wody buduje tamy ze ściętych pni drzew, przeplecionych gałązkami i uszczelnionych mułem; utworzone przy tamach, zbiorniki wodne przyczyniają się do zwiększenia wilgotności środowiska. Obecnie bardzo rzadki, znajduje się pod ochroną i jest wprowadzany na tereny, które dawniej zamieszkiwał. Coraz częściej osiedla się również na brzegach rzek i stawów, gdzie ryje nory w groblach, osłabiając je. Jego naturalny zasięg obejmował Europę i północną część Azji. Pokrewny gatunek – bóbr kanadyjski, został wprowadzony na Mazurach. Odżywia się łykiem drzew i krzewów, także roślinami wodnymi. Żyje w parach, często kolonijnie, w przybrzeżnych jamach. Buduje też kopce mieszkalne w formie żeremi, czyli wysokich kopców nadwodnych składających się z gałązek, liści i mułu, których otwór wejściowy znajduje się zawsze pod wodą. Był intenstywnie łowiony dla cennego futra i wydzieliny piżmowej, używanej do wyrobu perfum.